<?xml version="1.0" encoding="iso-8859-1"?>
<!-- generator="blogia 2" -->
<rss version="2.0" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"><channel><title>LAETUS</title><link>http://laetus.blogia.com/</link><description><![CDATA[ De los buenos sentimientos nace la mala literatura. &amp;#124;Julio Cortázar&amp;#124; 
]]></description><copyright>Copyright</copyright><pubDate>Thu,  3 Jul 2008 19:35:47 -0500</pubDate><generator>http://www.blogia.com</generator><item> <title><a href="http://laetus.blogia.com/2008/070301-rayuela-124-julio-cortazar-124-capitulo-7-.php">Rayuela &amp;#124;Julio Cortázar&amp;#124; [capítulo 7]</a></title> <link>http://laetus.blogia.com//2008/070301-rayuela-124-julio-cortazar-124-capitulo-7-.php</link> <description>Toco tu boca, con un dedo toco el borde de tu boca, voy dibujándola como si saliera de mi mano, como si por primera vez tu boca se entreabriera, y me basta cerrar los ojos para deshacerlo todo y recomenzar, hago nacer cada vez la boca que dese...</description> <comments>http://laetus.blogia.com//2008/070301-rayuela-124-julio-cortazar-124-capitulo-7-.php#comments</comments> <pubDate>Thu,  3 Jul 2008 19:35:00 -0500</pubDate> <category>C U E N T O S</category> <guid>http://laetus.blogia.com//2008/070301-rayuela-124-julio-cortazar-124-capitulo-7-.php</guid> <content:encoded><![CDATA[	 <img src="http://laetus.blogia.com/upload/20080703185052-rayuela.jpg"  class="center" alt="20080703185052-rayuela.jpg" /><p>Toco tu boca, con un dedo toco el borde de tu boca, voy dibujándola como si saliera de mi mano, como si por primera vez tu boca se entreabriera, y me basta cerrar los ojos para deshacerlo todo y recomenzar, hago nacer cada vez la boca que deseo, la boca que mi mano elige y te dibuja en la cara, una boca elegida entre todas, con soberana libertad elegida por mí para dibujarla con mi mano en tu cara, y que por un azar que no busco comprender coincide exactamente con tu boca que sonríe por debajo de la que mi mano te dibuja.<br /> <br />Me miras, de cerca me miras, cada vez más de cerca y entonces jugamos al cíclope, nos miramos cada vez más de cerca y los ojos se agrandan, se acercan entre sí, se superponen y los cíclopes se miran, respirando confundidos, las bocas se encuentran y luchan tibiamente, mordiéndose con los labios, apoyando apenas la lengua en los dientes, jugando en sus recintos donde un aire pesado va y viene con un perfume viejo y un silencio. Entonces mis manos buscan hundirse en tu pelo, acariciar lentamente la profundidad de tu pelo mientras nos besamos como si tuviéramos la boca llena de flores o de peces, de movimientos vivos, de fragancia oscura. Y si nos mordemos el dolor es dulce, y si nos ahogamos en un breve y terrible absorber simultáneo del aliento, esa instantánea muerte es bella. Y hay una sola saliva y un solo sabor a fruta madura, y yo te siento temblar contra mí como una luna en el agua.</p>	
]]></content:encoded> </item><item> <title><a href="http://laetus.blogia.com/2008/070201-poema-del-renunciamiento-124-jose-angel-buesa-124-.php">Poema del renunciamiento &amp;#124;José Ángel Buesa&amp;#124;</a></title> <link>http://laetus.blogia.com//2008/070201-poema-del-renunciamiento-124-jose-angel-buesa-124-.php</link> <description>Mon ame a son secret...ARVERS Pasarás por mi vida sin saber que pasaste.Pasarás en silencio por mi amor, y, al pasar,fingiré una sonrisa, como un dulce contrastedel dolor de quererte... y jamás lo sabrás. ...</description> <comments>http://laetus.blogia.com//2008/070201-poema-del-renunciamiento-124-jose-angel-buesa-124-.php#comments</comments> <pubDate>Wed,  2 Jul 2008 21:20:00 -0500</pubDate> <category>P O E M A S</category> <guid>http://laetus.blogia.com//2008/070201-poema-del-renunciamiento-124-jose-angel-buesa-124-.php</guid> <content:encoded><![CDATA[	 <img src="http://laetus.blogia.com/upload/20080702212344-poema-del-renunciamiento.jpg"  class="right" alt="20080702212344-poema-del-renunciamiento.jpg" /><table style="text-align: right;" border="0"><tbody><tr><td style="text-align: right;"><span style="font-size: xx-small;"><em>Mon ame a son secret...</em><br />ARVERS</span></td></tr><tr><td> </td></tr><tr><td style="text-align: left;">Pasarás por mi vida sin saber que pasaste.<br />Pasarás en silencio por mi amor, y, al pasar,<br />fingiré una sonrisa, como un dulce contraste<br />del dolor de quererte... y jamás lo sabrás.<br /> <br />Soñaré con el nácar virginal de tu frente;<br />soñaré con tus ojos de esmeraldas de mar;<br />soñaré con tus labios desesperadamente;<br />soñaré con tus besos... y jamás lo sabrás.<br /> <br />Quizás pases con otro que te diga al oído<br />esas frases que nadie como yo te dirá;<br />y, ahogando para siempre mi amor inadvertido,<br />te amaré más que nunca... y jamás lo sabrás.<br /> <br />Yo te amaré en silencio, como algo inaccesible,<br />como un sueño que nunca lograré realizar;<br />y el lejano perfume de mi amor imposible<br />rozará tus cabellos... y jamás lo sabrás.<br /> <br />Y si un día una lágrima denuncia mi tormento,<br />-el tormento infinito que te debo ocultar-,<br />te diré sonriente: &amp;ldquo;No es nada... Ha sido el viento&amp;rdquo;.<br />Me enjugaré la lágrima... ¡y jamás lo sabrás!</td></tr></tbody></table>	
]]></content:encoded> </item><item> <title><a href="http://laetus.blogia.com/2008/070101-la-paja-124-carmen-martin-gaite-124-.php">La «paja» &amp;#124;Carmen Martín Gaite&amp;#124;</a></title> <link>http://laetus.blogia.com//2008/070101-la-paja-124-carmen-martin-gaite-124-.php</link> <description>Un buen narrador no debe querer escribir lo que no va a leerse. Tiene que obligarnos a que no nos saltemos nada, a que nada de lo que pone nos parezca paja. Hay tantos libros desconsideradamente atiborrados de paja que han criado en el lector ese vic...</description> <comments>http://laetus.blogia.com//2008/070101-la-paja-124-carmen-martin-gaite-124-.php#comments</comments> <pubDate>Tue,  1 Jul 2008 19:59:00 -0500</pubDate> <category>R A Z O N E S</category> <guid>http://laetus.blogia.com//2008/070101-la-paja-124-carmen-martin-gaite-124-.php</guid> <content:encoded><![CDATA[	 <img src="http://laetus.blogia.com/upload/20080614182403-la-paja.jpg"  class="center" alt="20080614182403-la-paja.jpg" /><p>Un buen narrador no debe querer escribir lo que no va a leerse. Tiene que obligarnos a que no nos saltemos nada, a que nada de lo que pone nos parezca paja. Hay tantos libros desconsideradamente atiborrados de paja que han criado en el lector ese vicio de leer aprisa, de saltarse páginas a ver lo que pasa luego. Y pagan justos por pecadores. Igual en el amor. ¿Por qué van a ser paja los preámbulos, si saben embaucar, si logran hacerte olvidar adónde te llevan? Hay mucha gente que en el amor también anda ciega por saltarse páginas, por matar la gallina de los huevos de oro. La rumia del lector paciente se corresponde con el disfrute del amante delicado. Destrozar una muñeca para sacarle las tripas. Cargarse una historia o un viaje por el afán de quemar etapas, de ir a doscientos por hora. No me destripes el cuento.</p>	
]]></content:encoded> </item><item> <title><a href="http://laetus.blogia.com/2008/063001-el-cielo-y-el-infierno-124-eduardo-galeano-124-.php">El cielo y el infierno &amp;#124;Eduardo Galeano&amp;#124;</a></title> <link>http://laetus.blogia.com//2008/063001-el-cielo-y-el-infierno-124-eduardo-galeano-124-.php</link> <description>Llegué a Bluefields, en la costa de Nicaragua, al día siguiente de un ataque de la contra. Había muchos muertos y heridos. Yo estaba en el hospital cuando uno de los sobrevivientes del tiroteo, un muchacho, despertó de la ...</description> <comments>http://laetus.blogia.com//2008/063001-el-cielo-y-el-infierno-124-eduardo-galeano-124-.php#comments</comments> <pubDate>Mon, 30 Jun 2008 22:09:00 -0500</pubDate> <category>C U E N T O S</category> <guid>http://laetus.blogia.com//2008/063001-el-cielo-y-el-infierno-124-eduardo-galeano-124-.php</guid> <content:encoded><![CDATA[	 <img src="http://laetus.blogia.com/upload/20080628163228-el-cielo-y-el-infierno.jpg"  class="right" alt="20080628163228-el-cielo-y-el-infierno.jpg" /><p>Llegué a Bluefields, en la costa de Nicaragua, al día siguiente de un ataque de la contra. Había muchos muertos y heridos. Yo estaba en el hospital cuando uno de los sobrevivientes del tiroteo, un muchacho, despertó de la anestesia: despertó sin brazos, miró al médico y le pidió:<br /> <br /><em>-Máteme.<br /></em> <br />Me quedé con un nudo en el estomago.<br /> <br />Esa noche, noche atroz, el aire hervía de calor. Yo me eché en una terraza, solo, cara al cielo. No lejos de allí, sonaba fuerte la música. A pesar de la guerra, a pesar de todo, el pueblo de Bluefields estaba celebrando la fiesta tradicional del Palo de Mayo. El gentío bailaba, jubiloso, en torno del árbol ceremonial. Pero yo, tendido en la terraza, no quería escuchar la música ni quería escuchar nada, y estaba tratando de no sentir, de no recordar, de no pensar: en nada, en nada de nada. Y en eso estaba, espantando sonidos y tristezas y mosquitos, con los ojos clavados en la alta noche, cuando un niño de Bluefields, que yo no conocía, se echó a mi lado y se puso a mirar al cielo, como yo, en silencio.<br /> <br />Entonces cayó una estrella fugaz. Yo podía haber pedido un deseo; pero ni se me ocurrió.<br /> <br />Y el niño me explicó:<br /> <br /><em>-¿Sabes por qué se caen las estrellas? Es culpa de Dios. Es Dios, que las pega mal. Él pega las estrellas con agua de arroz.<br /></em> <br />Amanecí bailando.</p>	
]]></content:encoded> </item><item> <title><a href="http://laetus.blogia.com/2008/062901-el-mundial-82-124-enrique-tierno-galvan-124-extracto-del-bando-madrileno-de-juni.php">El Mundial 82 &amp;#124;Enrique Tierno Galván&amp;#124; [extracto del bando madrileño de junio de 1982]</a></title> <link>http://laetus.blogia.com//2008/062901-el-mundial-82-124-enrique-tierno-galvan-124-extracto-del-bando-madrileno-de-juni.php</link> <description>Renuévanse los tiempos, se alteran o cambian las costumbres y se introducen novedades que, sin perjuicio de que sobrevivan los antiguos usos y públicos espectáculos, ocasionan nuevos modos de esparcimiento y distracción ta...</description> <comments>http://laetus.blogia.com//2008/062901-el-mundial-82-124-enrique-tierno-galvan-124-extracto-del-bando-madrileno-de-juni.php#comments</comments> <pubDate>Sun, 29 Jun 2008 17:02:00 -0500</pubDate> <category>R A Z O N E S</category> <guid>http://laetus.blogia.com//2008/062901-el-mundial-82-124-enrique-tierno-galvan-124-extracto-del-bando-madrileno-de-juni.php</guid> <content:encoded><![CDATA[	 <img src="http://laetus.blogia.com/upload/20080629170406-el-mundial-82.jpg"  class="left" alt="20080629170406-el-mundial-82.jpg" /><p>Renuévanse los tiempos, se alteran o cambian las costumbres y se introducen novedades que, sin perjuicio de que sobrevivan los antiguos usos y públicos espectáculos, ocasionan nuevos modos de esparcimiento y distracción tales como el llamado &amp;ldquo;Football&amp;rdquo;, expresión anglicana, que en nuestro común castellano equivale a que 11 diestros y aventajados atletas compitan en el esfuerzo de impulsar con los pies y la cabeza una bola elástica, con el afán, a veces desmesurado, de introducirla en el lugar solícitamente guardado por otra cuadrilla de 11 atletas, y viceversa. (...) Encarezco a los madrileños que atiendan con particular esmero a nuestros visitantes, conduciendo al perdido, orientando al perplejo, sosegando al inquieto, ayudando al que está en apuros, consolando a quienes la magnitud, complicación o desmesura de esta gran ciudad pueda llevar a la tribulación.</p>	
]]></content:encoded> </item><item> <title><a href="http://laetus.blogia.com/2008/062801--dixit-xxxvi-.php">· dixit XXXVI ·</a></title> <link>http://laetus.blogia.com//2008/062801--dixit-xxxvi-.php</link> <description>Si todo el mundo intenta ser distinto es, en el fondo, como todo el mundo que está intentando lo mismo: diferenciarse. Nos empeñamos en mostrar nuestra individualidad con un colgante así o un tatuaje asá o un peinado acull...</description> <comments>http://laetus.blogia.com//2008/062801--dixit-xxxvi-.php#comments</comments> <pubDate>Sat, 28 Jun 2008 18:05:00 -0500</pubDate> <category>c u a d e r n o</category> <guid>http://laetus.blogia.com//2008/062801--dixit-xxxvi-.php</guid> <content:encoded><![CDATA[	 <p>Si todo el mundo intenta ser distinto es, en el fondo, como todo el mundo que está intentando lo mismo: diferenciarse. Nos empeñamos en mostrar nuestra individualidad con un colgante así o un tatuaje asá o un peinado acullá o un gusto original. Y, sin embargo, desde nuestra independencia seguimos necesitando que los demás nos reconozcan para ser alguien.</p>	
]]></content:encoded> </item><item> <title><a href="http://laetus.blogia.com/2008/062701--cuantas-estrellas-tiene-el-cielo-124-andres-eloy-blanco-124-.php">¿Cuántas estrellas tiene el cielo? &amp;#124;Andrés Eloy Blanco&amp;#124;</a></title> <link>http://laetus.blogia.com//2008/062701--cuantas-estrellas-tiene-el-cielo-124-andres-eloy-blanco-124-.php</link> <description>La última noche que pasamos juntos,lo preguntó:-¿Cuántas estrellas tiene el cielo?-Trescientas cincuenta mil.-¿A que no?-¿A que sí? -Cállate. Esta nocheno quiero que preguntes esas cosas.Es...</description> <comments>http://laetus.blogia.com//2008/062701--cuantas-estrellas-tiene-el-cielo-124-andres-eloy-blanco-124-.php#comments</comments> <pubDate>Fri, 27 Jun 2008 21:35:00 -0500</pubDate> <category>P O E M A S</category> <guid>http://laetus.blogia.com//2008/062701--cuantas-estrellas-tiene-el-cielo-124-andres-eloy-blanco-124-.php</guid> <content:encoded><![CDATA[	 <img src="http://laetus.blogia.com/upload/20080627214729-cuantas-estrellas-tiene-el-cielo.jpg"  class="center" alt="20080627214729-cuantas-estrellas-tiene-el-cielo.jpg" /><table border="0" align="center"><tbody><tr><td>La última noche que pasamos juntos,<br />lo preguntó:<br />-¿Cuántas estrellas tiene el cielo?<br />-Trescientas cincuenta mil.<br />-¿A que no?<br />-¿A que sí?<br /> <br />-Cállate. Esta noche<br />no quiero que preguntes esas cosas.<br />Esta noche, si quieres preguntar<br />cuántas estrellas tiene el cielo,<br />o cualquier otra cosa,<br />pregunta algo así como ¿me quieres?<br />¿tienes frío? ¿quién dice que tiene hambre?<br /> <br />Esta noche, pregunta algo que sea<br />contestado en el mundo sin palabras.<br />Interroga con toda tu sangre<br />algo en que toda la vida del mundo<br />esté preguntando,<br />algo así como ¿quién llora?<br />¿hace falta algo?<br /> <br />Y verás como todo hace falta<br />y sabrás cuántas estrellas tiene el cielo<br />cuando sepas que el cielo tiene una sola estrella<br />para cada momento,<br />porque con una que se pierda<br />dará un paso de sombra la luz del Universo.</td></tr></tbody></table>	
]]></content:encoded> </item><item> <title><a href="http://laetus.blogia.com/2008/062601-no-sabia-que-habia-que-hacerlo-124-jose-saramago-124-fragmento-.php">No sabía que había que hacerlo &amp;#124;José Saramago&amp;#124; [fragmento]</a></title> <link>http://laetus.blogia.com//2008/062601-no-sabia-que-habia-que-hacerlo-124-jose-saramago-124-fragmento-.php</link> <description>A diferencia de lo que afirman los ingenuos (todos lo somos una u otra vez), no basta decir la verdad. De poco servirá en el trato de la gente si no es creíble, y tal vez hasta debiera ser ésa su primera cualidad. La verdad es s&amp;...</description> <comments>http://laetus.blogia.com//2008/062601-no-sabia-que-habia-que-hacerlo-124-jose-saramago-124-fragmento-.php#comments</comments> <pubDate>Thu, 26 Jun 2008 21:18:00 -0500</pubDate> <category>C U E N T O S</category> <guid>http://laetus.blogia.com//2008/062601-no-sabia-que-habia-que-hacerlo-124-jose-saramago-124-fragmento-.php</guid> <content:encoded><![CDATA[	 <img src="http://laetus.blogia.com/upload/20080614184752-no-sabia-que-habia-que-hacerlo.jpg"  class="center" alt="20080614184752-no-sabia-que-habia-que-hacerlo.jpg" /><p>A diferencia de lo que afirman los ingenuos (todos lo somos una u otra vez), no basta decir la verdad. De poco servirá en el trato de la gente si no es creíble, y tal vez hasta debiera ser ésa su primera cualidad. La verdad es sólo medio camino, la otra mitad se llama credibilidad. Por eso hay mentiras que pasan por verdades, y verdades que son tenidas por mentiras.<br /> <br />Esta introducción, por su tono de sermón de cuaresma, prometería una grave y aguda definición de verdades relativamente absolutas y de mentiras absolutamente relativas. No es así. Es sólo un modo de sangrarme en salud, de esquivar acusaciones, pues, desde el anuncio, la verdad que hoy traigo no es creíble. Vamos a ver ahora si ésta es historia que se pueda creer.<br /> <br />La cosa ocurre en un sanatorio. (...)<br /> <br />Me decía aquel amigo que, allá en el sanatorio, había un enfermo, hombre de unos cincuenta años, que tenía grandes dificultades para andar. La enfermedad pulmonar que padecía nada tenía que ver con el sufrimiento que se reflejaba en su cara, ni con los suspiros de dolor, ni con las contorsiones del cuerpo. Un día apareció incluso con dos toscos bastones en los que se apoyaba al andar, como un inválido. Pero siempre con ayes, gemidos, quejándose de los pies, que aquello era un martirio, que ya no aguantaba más.<br /> <br />Mi amigo le dio un consejo obvio: que mostrara los pies al médico, que tal vez fuese reuma. El otro movía la cabeza, casi llorando, lleno de una inmensa pena por sí mismo, como si pidiera que lo llevaran a hombros. Entonces, mi amigo, que tenía también sus calladas amarguras, y con ellas iba viviendo, se impacientó y fue áspero con él. La actitud dio resultado. Al cabo de dos días, el enfermo de los pies lo llamó y le dijo que iba a mostrárselos al médico. Pero que antes le gustaría enseñárselos a él, su buen consejero.<br /> <br />Y se los mostró. Las uñas, amarillas, se curvaban hacia abajo, contorneaban la punta de los dedos y se prolongaban hacia dentro como punteras o dedales córneos. El espectáculo era repelente, revolvía el estómago. Y cuando le preguntaron a este hombre adulto por qué no se cortaba las uñas, que su mal era sólo éste, respondió: «No sabía que había que hacerlo».<br /> <br />Le cortaron las uñas. Con alicates. Entre ellas y los cascos de los animales no era mucha la diferencia. A fin de cuentas, se precisa mucho trabajo para mantener todas las diferencias, para irlas ampliando poco a poco, a ver si al fin la gente llega a ser humana. (¿No es verdad acaso?)<br /> <br />Pero, de pronto, acontece algo así y nos vemos ante un semejante que no sabe que es preciso defendernos todos los días de la degradación. Y no es en uñas en lo que en estos momentos estoy pensando.</p>	
]]></content:encoded> </item><item> <title><a href="http://laetus.blogia.com/2008/062501-el-dificil-art-de-gestionar-la-incertesa-en-temps-de-canvi-124-sebastia-serrano-.php">El difícil art de gestionar la incertesa en temps de canvi &amp;#124;Sebastià Serrano&amp;#124; [fragment]</a></title> <link>http://laetus.blogia.com//2008/062501-el-dificil-art-de-gestionar-la-incertesa-en-temps-de-canvi-124-sebastia-serrano-.php</link> <description>La societat del coneixement és també la societat de la impaciència i de la immediatesa on cada dia que passa tot és a més curt termini: les relacions, la feina o els objectius. Cada vegada més, uns valors com...</description> <comments>http://laetus.blogia.com//2008/062501-el-dificil-art-de-gestionar-la-incertesa-en-temps-de-canvi-124-sebastia-serrano-.php#comments</comments> <pubDate>Wed, 25 Jun 2008 21:03:00 -0500</pubDate> <category>R A Z O N E S</category> <guid>http://laetus.blogia.com//2008/062501-el-dificil-art-de-gestionar-la-incertesa-en-temps-de-canvi-124-sebastia-serrano-.php</guid> <content:encoded><![CDATA[	 <img src="http://laetus.blogia.com/upload/20080607181516-el-dificil-art-de-gestionar-la-incertesa-en-temps-de-canvi.jpg"  class="center" alt="20080607181516-el-dificil-art-de-gestionar-la-incertesa-en-temps-de-canvi.jpg" /><p>La societat del coneixement és també la societat de la impaciència i de la immediatesa on cada dia que passa tot és a més curt termini: les relacions, la feina o els objectius. Cada vegada més, uns valors com la lleialtat, la fidelitat, la confiança o l&amp;rsquo;amistat, que demanen una concepció de la vida i del món a llarg termini, resulten incompatibles amb els requisits que perfilen els actors de la nova economia. Se&amp;rsquo;ns fa difícil de pensar en objectius a llarg termini en una economia lliurada del tot al curt termini. Se&amp;rsquo;ns fa difícil d&amp;rsquo;entendre com sostenir la lleialtat, la confiança o el compromís recíproc en institucions o empreses que estan en contínua activitat de fusió, absorció, desintegració o reorganització. Flexibilitat és una de les paraules clau del nou marc però també la flexibilitat és una disparadora dels nivells d&amp;rsquo;ansietat, ja que per sobreviure en un món que té la flexibilitat com a eix de coordenades, massa sovint cal engegar a rodar la vida interior, desballestar l&amp;rsquo;equipatge emotiu i esfilagarsar el teixit de les relacions.</p>	
]]></content:encoded> </item><item> <title><a href="http://laetus.blogia.com/2008/062401-como-en-la-trampa-124-antonio-gala-124-.php">Como en la trampa &amp;#124;Antonio Gala&amp;#124;</a></title> <link>http://laetus.blogia.com//2008/062401-como-en-la-trampa-124-antonio-gala-124-.php</link> <description>Como en la trampa cae la alegre caza,caí en tus brazos, donde me debato.Ni de quedar, ni de escaparme tratode esta red que me ahoga y que me abraza. Fuera, la libertad con su amenaza;aquí, el seguro fin tajante y grato.Fácil...</description> <comments>http://laetus.blogia.com//2008/062401-como-en-la-trampa-124-antonio-gala-124-.php#comments</comments> <pubDate>Tue, 24 Jun 2008 21:37:00 -0500</pubDate> <category>P O E M A S</category> <guid>http://laetus.blogia.com//2008/062401-como-en-la-trampa-124-antonio-gala-124-.php</guid> <content:encoded><![CDATA[	 <img src="http://laetus.blogia.com/upload/20080614180145-como-en-la-trampa.jpg"  class="center" alt="20080614180145-como-en-la-trampa.jpg" /><table border="0" align="center"><tbody><tr><td>Como en la trampa cae la alegre caza,<br />caí en tus brazos, donde me debato.<br />Ni de quedar, ni de escaparme trato<br />de esta red que me ahoga y que me abraza.<br /> <br />Fuera, la libertad con su amenaza;<br />aquí, el seguro fin tajante y grato.<br />Fácil es desatar, y no desato,<br />el dulce nudo que mi muerte aplaza.<br /> <br />Sumisamente inclino la cabeza<br />no sé si para el golpe o para el beso,<br />no sé si para el gozo o la tristeza.<br /> <br />Pero, si llega el día del regreso,<br />pues que caí en la trampa por torpeza,<br />no quiero liberarme de ella ileso.</td></tr></tbody></table>	
]]></content:encoded> </item></channel></rss>